Ang Ibong Adarna ay isa sa mga pinakasikat na korido sa panitikang Pilipino. Bagama't may mga ugat ito sa Europe, partikular na sa Germany, ang bersyong Tagalog nito ay naging bahagi na ng kamalayan at kultura ng Pilipinas. Hindi lamang ito isang simpleng kuwento ng pantasya; ito ay isang malalim na alegorya tungkol sa paghahanap ng lunas, ang kapangitan ng pagkakanulo sa sariling kapamilya, at ang kapangyarihan ng pag-ibig at kabutihan.
Subalit nabigo si Don Pedro. Hindi lamang siya napagod sa paglalakbay, kundi nang marinig niya ang awit ng Ibong Adarna, siya ay naging bato dahil sa kanyang kasalanan at katamaran. Sinundan siya ni Don Diego, ang pangalawang anak. Ngunit katulad ng panganay, siya rin ay nagkaroon ng kapalaran na maging bato dahil sa kanyang kahinaan at inggit. Dito natin makikita ang unang aral ng korido: ang katamaran, inggit, at kawalan ng disiplina ay nagdudulot ng kapahamakan.
Sa kabutihang palad, iniligtas si Don Juan ng isang prinsesa — si Prinsesa Maria Blanca ng kahariang Armenya. Nagmahalan ang dalawa, at sa kabila ng marami pang pagsubok na pinagdaanan ni Don Juan — kasama na ang pagtataksil ni Don Pedro at Don Diego sa kaharian ng Reyna Juana, at ang pagtatangka ni Donya Maria Blanca na subukin ang katapatan ni Don Juan — nagwagi pa rin ang kabutihan. Sa huli, pinatawad ni Don Juan ang kanyang mga kapatid, at namuhay silang lahat nang mapayapa.
