Ito ay isang panawagan na huwag pilitin ang sarili na pumili sa pagitan ng dalawang bagay na parehong nagpapabuti sa pagkatao. Ang tunay na hamon ay ang pagyamanin ang dalawa nang hindi isinasakripisyo ang isa para sa kapalit ng isa.
Ang Banghay (Plot Summary) Ang tula ay umiikot sa salaysay ng isang tao na nahaharap sa dalawang magkaibang uri ng pag-ibig. Hindi ito tungkol sa pambababae (infidelity) kundi sa simbolismo ng dalawang naglalabang pwersa sa buhay ng tao . Unang Saknong: Ang Dalawang Tinig Inilalarawan ng tagapagsalaysay na may dalawang tinig na humihila sa kanyang puso. Ang una ay ang pag-ibig sa Lupang Tinubuan (Bayan/Inang Bayan). Ang ikalawa ay ang pag-ibig sa isang Nag-iisang Sinta (kasintahan o pamilya). Gitnang Saknong: Ang Salungatan Nahihirapan ang persona sapagkat ang paglilingkod sa bayan ay nangangailangan ng lubos na sakripisyo—kailangan niyang kalimutan ang sariling kapakanan, ang kanyang mahal sa buhay, at ang kanyang kapakanan. Samantala, ang pag-ibig sa kanyang sinta ay nangangailangan ng kanyang atensyon, oras, at presensya. Kasukdulan: Ang Pagsasakripisyo Sa dulo, napagpasyahan ng persona na ang tunay na pag-ibig ay hindi makasarili. Sa halip na pumili sa iisa, kanyang natutuhang pagsamahin ang dalawa : Ang pagmamahal sa sinta ay nagiging lakas upang lalong mahalin ang bayan. Wakas: Ang Resolusyon Ang "salawahang pag-ibig" ay hindi pagtataksil kundi pagpapalawak ng puso . Ang isang makabayang mamamayan ay hindi dapat pumili sa pagitan ng pamilya at bayan; sa halip, ang bayan ang malaking tahanan na nagbibigay-buhay sa munting tahanan. Pagsusuri (Analysis) | Elemento | Paliwanag | | :--- | :--- | | Tema | Ang "salawahan" ay ginamit na salitang may dobleng kahulugan. Sa unang basa, parang negatibo (hindi tapat), ngunit sa konteksto ni Santos, ito ay pagtanggap na ang puso ay kayang magmahal ng dalawang marangal na bagay nang sabay. | | Sukat at Tugma | Karaniwang nakasulat ito sa Awit (12 pantig bawat linya, tugmang AABB) o Tanaga (7-7-7-7, tugmang AABB). Ipinakita ni Santos na kahit sa mahigpit na anyo, kayang talakayin ang komplikadong damdamin. | | Simbolismo | - Unang Pag-ibig: Bayan (Kalayaan, Katarungan, Wika) - Ikalawang Pag-ibig: Sinta (Romansa, Pamilya, Personal na Kaligayahan) | | Mensahe | Hindi hadlang ang pagiging makabayan sa pagiging romantiko. Sa katunayan, ang tunay na pag-ibig sa kapwa ay nag-uugat sa pag-ibig sa bayan, at ang pag-ibig sa bayan ay nagsisimula sa pag-ibig sa pamilya. | Mahahalagang Linya (Halimbawa – muling isinalin sa modernong Filipino) “Ang sabi ng aking puso’y dalawa ang iniibig: / Ang babaeng aking sinta at ang bayang sumilang. / Ngunit ang bayan kong mahal ay sadyang mapag-sakripisyo: / Ayaw kong iwan ang sinta, ngunit ang bayan ay ‘di naghihintay.” At ang pangwakas na aral: “Hindi salawahan ang pusong kayang mag-alay / Ng ligaya sa sinta at lakas sa bayan. / Ang mag-isa lang ay bitin, ang dalawa’y ganap— / Kaya ang pag-ibig ko’y hati, ngunit buo ang dangal.” Konklusyon Ang Salawahang Pag-ibig ni Lope K. Santos (o sa tradisyong Pilipino) ay isang matapang na tula na muling nagbibigay-kahulugan sa salitang “salawahan.” Hindi ito tungkol sa pagkakaroon ng dalawang kabit o pagtataksil sa asawa—kundi tungkol sa dialektiko ng pag-ibig : personal vs. makabayan, makalupa vs. makabansa. Buod Ng Salawahang Pag Ibig Ni Lope K Santos --
