Ilang beses nang sinubukan ni Tata Selo na makiusap kay Kabesang Tano na bawasan ang kanyang buwis. Ngunit sa halip na makinig, dinadaan siya nito sa pang-iinsulto at pananakot. Sinasabi ni Kabesang Tano na kung ayaw niya, bawiin na lang niya ang lupa at paupahan sa iba. Si Tata Selo, sa kanyang kawalan ng lakas at kakayahan, ay nagtitiis na lamang.

Patuloy ang pang-aabuso ni Kabesang Tano. Sa isang insidente, habang nagbubungkal si Tata Selo ng lupa, dumating si Kabesang Tano at agad siyang pinagbuhatan ng kamay dahil sa hindi raw agad nito naihanda ang kanyang buwis. Sa puntong iyon, hindi na napigilan ni Tata Selo ang kanyang galit at poot na matagal nang kumukulo sa kanyang dibdib. Kumuha siya ng isang itak at saka sinaksak si Kabesang Tano hanggang sa mamatay ito.

Nagwakas ang kwento na dinampot si Tata Selo at siya ay ibinilanggo. Ang matandang magsasaka na nagnais lamang ng tahimik na buhay ay nauwi sa pagkabilanggo dahil sa sistemang mapang-api at kawalan ng hustisya para sa mahihirap. Ang kwento ni Tata Selo ay sumasalamin sa kalagayan ng maraming magsasaka sa lipunan: ang pang-aabuso ng mga makapangyarihan, ang kawalan ng tunay na reporma sa lupa, at ang matinding epekto ng kahirapan at kawalang-katarungan sa pag-uugali ng tao. Ipinapakita nito na ang isang mapagtimpi at masipag na tao ay may hangganan din ang pasensya, at kung minsan, ang sistema ang siyang nagtutulak sa tao upang gumawa ng karahasan.