Historia nuk ishte për luftëra apo përputhje romantike. Ishte historia e një vajze që dikur ishte një , që lutej në një gjuhë dhe mallkonte në të njëjtën gjuhë, që donte të atin dhe e urrente ligjin e tij, që donte të qëndiste yje dhe t'i presë në copa.
Kur lindi vajza – një foshnjë me sy të kaltër si deti i Jonit dhe flokë të zinj si rëra e Rana e Hedhun – Zanat e para i dhuruan bukurinë, këngën, kujtesën e gjuhës shqipe, zemërgjerësinë dhe shkathtësinë në punët e shtëpisë.
Sepse ata nuk e kuptonin të vërtetën: nuk kishte një Rozafë që duhej zgjedhur mbi tjetrën. Mallkimi kërkonte që të dyja të donin të njëjtën gjë në të njëjtin çast. Pas shtatë vjetësh, erdhi një djalë i ri pa emër, i vetëm, me rroba të thyera. Nuk ishte princ, as luftëtar. Ishte një tregimtar endacak që kishte humbur gjuhën e tij të lindjes dhe kishte mësuar shqipen në male. Bukuroshja e Fjetur Dubluar ne Shqip
Priftërinjtë thanë: “Kjo nuk është çmenduri. Kjo është mallkimi i Mallakastrës.”
Në oborr, ajo përqafonte një shërbëtore, por ndjehej duke e shtyrë. Ajo lutej në kishë, por mendonte blasfemi. Ajo e donte të atin, por mallkonte ligjin e tij. Historia nuk ishte për luftëra apo përputhje romantike
Dhe kështu, Rozafa jetoi gjashtëmbëdhjetë vjet si dy gra brenda një trupi: njëra e butë, tjetra e ashpër; njëra besimtare, tjetra dyshuese; njëra që donte paqen, tjetra që kërkonte zjarr. Në mëngjesin e ditëlindjes së saj të shtatëmbëdhjetë, Rozafa ishte vetëm në dhomën e saj. Ajo shikoi në pasqyrë dhe pa dy fytyra: një që qante, një që qeshte egërsisht.
Gjysma e parë kuptoi: liri nga mallkimi . Gjysma e dytë kuptoi: liri nga jeta vetë . Sepse ata nuk e kuptonin të vërtetën: nuk
Ajo tha me zë të lartë: “Unë dua të jem e lirë.”